پيروزي انقلاب اسلامي، موجب تغيير ساختار قدرت در خاورميانه شد و نظام امنيتي ساخته و پرداخته غرب در منطقه را با چالش مواجه کرد. از سوي دیگر، صدام با طمع رهبري جهان عرب و پر کردن خلا قدرت در منطقه و به دست آوردن امتيازات از دست داده در قرارداد 1975، خود را مناسب‌ترين وسيله براي غرب براي دستيابي به اهداف سلطه‌گرانه‌اش معرفي کرد. صدام ابتدا، اقدام به سرکوبي شيعيان عراق نموده و سپس به بمب‌‌گذاري در تأسيسات نفتي ايران توسط گروهک‌هاي ضدانقلاب پرداخت و همزمان در تلويزيون دولتي به بهانه بازپس‌گيري سه جزيره از ايران، حملات مستقيم و غيرمستقيم تبليغاتي را متوجه ايران کرد. در نهایت نیز، وزارت خارجه عراق در 26/6/1359 طي يادداشتي قرارداد 1975 الجزاير را لغو و صدام در برابر دوربين تلويزيون عراق، آن را پاره و در 31 شهريور 1359، حمله سراسري خود را به ايران آغاز کرد. با وجود مشخص بودن تجاوز کار، سازمان ملل به علت فشار ابرقدرت‌ها سال‌ها حق مسلم ايران را پايمال نمود تا اينکه پس از قبول قطعنامه 598 از سوي ايران گروه ناظر نظامي ايران ـ عراق ملل متحد (unimag) تشکيل گرديد. سرانجام پس از 11 سال از آغاز جنگ و سه سال بعد از قبول قطعنامه 598 از سوي ايران، با تلاش‌هاي پي‌گير سياسي مسؤولان نظامي جمهوري اسلامي،‌حقانيت ايران در دفاع مقدس، به اثبات رسيد و خاوير پرز دکوئيار دبيرکل وقت سازمان ملل متحد در 18 آذر 1370 طي يک گزارش رسمي به شوراي امنيت، اعلام کرد که عراق در 31 شهريور 1359 به ايران حمله کرده است. اعلام متجاوز بودن عراق از سوي جامعه بين‌المللي، گرچه بسيار دير اعلام شد، اما از پيروزي‌هاي مهمي است که در تاريخ کشورمان به عنوان حاشيه‌اي بر حماسه عظيم ملت ايران در دفاع مقدس هشت‌ساله خود، ثبت گرديد.