بعداز شهادت سيف الله در آن سحرگاه، غم سنگينی سينه شهيد حميد عنبرسر را  مي فشرد. داستان فرماندهي حميد و سيف الله داستاني آموزنده بود كه اگر فرهنگ سازي مي شد دیگر اين نزاعها وجود نداشت. زماني حميد فرماندهي محور را بعهده داشت و سيف الله معاون فرماندهي بودند لکن حسب تصميمات متخذه مقرر شد حميد منطقه را به سيف الله بسپارد و مسئوليت يكي ديگر از مناطق را بعهده بگيرد. آنروز حميد را تا پشت منطقه همراهي كرديم و چون حدس  مي زديم در ديدار بعدي بعضي ها نباشند چند عكس به يادگار گرفتيم كه اتفاقاً اين عكسها ماندني شد و تعدادی از همین دوستان به فيض شهادت نائل آمدند. متعاقب اين مأموريت سيف الله فرماندهي منطقه را بعهده گرفت .در این دوران توانايي، ايمان، شجاعت و روش و منش سيف الله  برای  دوستان بيشتر مشهود شد. بعد از سپری شدن مدتی به دلايلي حميد دوباره به منطقه بازگشت و اين بار در مقام معاون سيف الله . آنچه اين جابجايي را ارزشمند كرد عدم تفاوت مسئوليت بود ، اينكه وقتي شخص تمام وجودش را قرباني دوست مي كند ملاك جايگاه نيست بلكه ملاك تكليف واگذار شده براوست. علق و وابستگي اين دو نفر آنچنان زياد بود كه كمتر موقعي مي توانستيم يكي از آنها را بدون دیگری ببينيم ، هميشه باهم ، كنار هم و براي هم بودند تا اينكه سحر گاه شهادت سيف الله فرا رسيد. بعد از شهادت سيف الله غم سنگيني سينه حميد را مي فشرد. بارها و بارها از رفتن سیف الله شهادتش براي من شكوه كرد و آرزوي ملحق شدن به او را داشت. بعد از شهادت سيف الله من خنده حميد را نديدم و اين دوري شايد يك ماه بيشتر بطول نكشيد و حميد نيز به آرزويش كه عندمليك مقتدر و همنشيني با دوستان شهيد بود رسيد.