جواز پیمان در واقع يک سند عادی[1] است که روش استفاده و تکثیر نرم افزار را مشخص مي‌کند. يک جواز پیمان معمولی، به کاربر یا کاربران نهایی اختیاراتی مي‌دهد، که به موجب آن مي‌توانند نرم‌افزار را به نحوی که باعث نقض حق تکثیر[2] آن نشود، مورد استفاده قرار دهد.

در واقع جواز پیمان قراردادی است که طبق ماده 10 قانون مدنی[3] بین طرفین منعقد می‏گردد و از نظر قانون نافذ است و طرفین می‏بایست نسبت به آن تعهدات خویش را به بهترین نحو ممکن جاری و ساری نمایند.

قوانین حاکم بر جواز پیمان:

قوانینی را که می‏توان، قوانین حاکم بر جواز پیمان در ایران نام برد عبارتند از:

1-    قانون مدنی

2-    قانون مسئولیت مدنی

3-    قانون ثبت

4-    قانون جرائم رایانه ای

5-    قانون تجارت

6-     قانون تجارت الکترونیکی

7-    آیین نامه اجرای ماده 32 قانون تجارت الکترونیکی

8-    تصویب نامه راجع به برنامه جامع توسعه تجارت الکترونیکی

9-    و آیین نامه های دیگر

البته باید توجه داشت که این قوانین در سطح داخلی کاربرد داشته و برای برنامه‌هایی با گستره پخش داخلی مورد استفاده قرار خواهد گرفت، لذا برای استفاده از قوانین بین‌المللی بنا به استراتژی مورد استفاده از ناحیه تولید کننده نرم افزار، شاید بتوان قوانین مختلفی را در نظر گرفت، قوانینی همچون گنو[4]، کرتیو کامنز[5]، حقوق مربوط به کپی رایت[6] و حتی کپی لفت[7]، قانون آنسیترال[8] در تجارت الکترونیکی، ال جی پی ال[9] و نظایر آن که کم هم نمی‏باشند در مناطق مختلف مورد استفاده قرار می‏گیرد.