بعضی اوقات وقتی مسائل ساده و بدیهی را مورد بررسی قرار میدهیم پی میبریم که این مسائل چقدر میتواند پیچیده به نظر بیاید.
گاهی عدم توجه دقیق به همین مسائل بحرانها و چالشهایی را پدیدار میکند که فائق آمدن بر آن خود امری پیچیده و غریب است.
یکی از مسائل بسیار مهم در حوزه تجارت الکترونیکی و تبادل دادهها و البته مهمتر از آن تحول دیجیتال بحث آشنای KYC است.
در نظر بگیرید در ایران بر خلاف بسیاری از کشورها:
امضا افراد دارای اصالت نیست، یعنی امضای افراد در جایی ثبت نمیشود و البته هر شخص میتواند امضاهای متعددی را برای خود داشته باشد، مثلا برای چندین حساب جاری چندین امضا تعریف نماید یا امضای اسنادش با امضای اوراق عادیش متفاوت باشد! این در حالی است که امضا در دیگر سیستمهای حقوقی دنیا عموماً دستخط نگارنده و مکتوبه نام و نام خانوادگی است که نشان میدهد امضا کننده سند با علم به محتوای تحریر یافته در آن، آن را تایید کرده است. ( در جرم شناسی به تطابق دستخط شخص استکتاب نیز گفته میشود)
در ایران عموماً امضاها شبیه یک تخممرغ بیهویت است!!
سربرگ شرکتها بر اساس قانون تجارت یکی از اسنادی است که از اهمیت بسیاری برخوردار است و نامههای اداری هر شرکت باید در سربرگ همان شرکت نوشته شود سربرگ باید دارای شرایطی باشد مثلا باید نام کامل شرکت، نوع شرکت، آدرس شرکت و دیگر اطلاعات را در گرفته باشد، جالب اینجاست که در ایران سربرگ شرکتها نیز به ثبت نمیرسد یعنی یک شرکت میتواند سربرگهای متنوعی را برای کار خود طراحی کند و یا هر بخشی از شرکت به فراخور نوع کارش سربرگی را برای کار خودش طراحی کند.
مهر شرکتها از اهمیت ویژه ای برخوردار است به گونه که از آن برای کارهای متعدد که دارای تعهدات قراردادی یا مالی است استفاده میکنند، به طور مثال از مهر برای ممهور کردن چکهای بانکی، تایید فاکتورها، تایید قراردادها و نامه های اداری و غیره استفاده میشود، در بسیاری از کشورها زمانی که شرکت ثبت میگردد مهر شرکت نیز تهیه و جزء اسناد تحویلی به مخاطب است، این مهر یکتا بوده و غیر قابل تغییر میباشد جالب اینجا است که مهر نیز در ایران فاقد اعتبار حقوقی محکم است، یعنی یک شرکت میتواند تعداد مختلفی مهر داشته و از مهرهای مختلف برای مسائل گوناگون استفاده نماید.
شماره تلفن نیز یکی از مهمترین عناصر در KYC است، غالباً شماره تلفن بر اساس کد پستی به یک شناسه ملی ( برای شرکتها و کد ملی برای اشخاص) تخصیص داده میشود، لذا اعتبار یک شماره تلفن بسیار حائز اهمیت است زیرا به سادگی قابل تغییر نبوده و نشان دهنده تایید اعتبار مکانی و هویتی شخص ( اعم از حقیقی و حقوقی) است.
موارد بالا تازه سطح یک از KYC محسوب میگردد، بعد از احراز تمامی موارد بالا نوبت به اعتبار میرسد که در این مرحله بنا به نوع خدمتی که اشخاص خواهان دریافت آن هستند میتواند بسیار متفاوت باشد.
از اینرو و با عنایت به مطالب گفته شده به نظر میرسد در ایران زیرساخت های لازم برای KYC آنگونه که باید کارسازی نشده و از این منظر با مخاطرات گوناگونی مواجه هستیم، همین امر باعث شده است تا بجای حل کردن ریشهای این مسأله راههای موقتی و البته نا کارآمد مانند اختصاص نماد، لوگو، ثبت در سامانه های مختلف و غیره در دستور کار متولیان امر قرار گیرد در حالی که اگر این امر به صورت ریشهای مرتفع گردد، شاهد بالندگی و عدم ایجاد مزاحمتهای گوناگون برای کسب و کارها، ادارات دولتی و عموم مردم خواهیم شد.
برای آشنایی با کد های طلایی می تواندید مقاله ۶ کد حیاتی زیرساخت مراجعه نمایید.
راستش را بخواهید من هنوز خود را (یا حداقل در وجود خود) یک خویش فرما میدانم، درست است که این روزها در دولت مشغول به کار هستم اما بیش از ۱۰ سال عمر خود را به صورت خویش فرمایی سپری کردهام و امروزه بزرگترین سرمایهام همچنان همان دستاوردهای قبلی یعنی دوستان و شبکه ارتباطی و مهارتهای دریافتیام از این فضای چابک و مهیج است.
خویش فرمایی یا همان خویش اشتغالی یکی از انواع کارآفریننیها است که از جنبههای بسیار متفاوتی قابل بررسی است، هر چند به نظرم این نوع از اشتغال قدمتی به تاریخ بشر دارد اما ابزارهای امروزه نوع جدید و مفهومی جهانی تر را از این نوع فعالیت ایجاد نمودهاند.
سابقه بیش از ده ساله من در حوزههای حقوقی، مدیریت دعاوی، قرارداد نویسی، حقوق فناوری و دیگر زیرشاخههای این رشته باعث شده است که همچنان در خود شعلههای خویشتن سازی را روشن نگهدارم.
در خویش فرمایی یا خویش اشتغالی آنچه که مهمتر از همه چیز مورد توجه است تمرکز بر مسئله خویشتن است، شخصاً معتقدم ایرانیها ( یا حداقل افراد ایرانی که با آنها برخورد داشتهام) کارشناسان مسلط تری هستند تا هم تیمیهای خوب! یعنی علاقه و رویکرد بهتری در زمینه خویشتنی خود دارند، این را شاید بتوان از ضعف در کارهای گروهی هم مشاهده کرد ( هرچند معترفم که کار گروهی در حال شکل گیری در کشور است).
لذا اگر این فرض را درست در نظر بگیریم، ایران بهشت خویشتن دوستان خواهد بود و برای این کار باید برنامه ریزیهای دقیقی در سطح عامه، دولت، آموزش، حقوق و فرهنگ تبیین و تدوین کرد.
در نگاه خویشتن به خویش که من آنرا «خویشتنیسم» مینامم، آنچه از اهمیت زیادی برخوردار است، ساخت خویشتن در ابعاد گوناگون است، مهارت افزایی، شبکه سازی، به روز بودن، متکی بر نفس بودن، متمرکز بودن و سبک شناس بودن است که میتواند یک فرد را در مکتب خویشتنیسم موفق بدارد.
پرهیز از هیجان زدگی، تمرکز بر روی یک مهارت و مدارا کردن با شرایط، خستگی ناپذیر بودن و امید به آینده، چارچوب اصلی مکتب خویشتنیسم است که میتواند فرد را در راه خود پیروز و موفق بدارد. هرچند که بیشک در این حوزه باید به مسايلی چون برندسازی شخصی هم اشاره نمود، اما فکر میکنم رعایت موارد بالا خود به خود برند شخصی را خواهد ساخت و نیاز نیست بیش از اندازه بر روی این موضوع تکیه شود.
آنچه نیز از دیدگاه و جایگاه حقوق عمومی در این زمینه نیز ممکن است مطرح شود، برنامه ریزی حاکمیت با توجه به شناخت استعدادهای درونی جامعه خود است، پشتیبانی از افراد، وضع قوانین کافی، ترویج بیمههای مسئولیت، اشتغال، عمر و تامین اجتماعی مناسب، اصلاح ساختارهای سنتی مبتنی بر شرکت داری محض، اصلاح قوانین مالیاتی، ارزش افزوده و تعرفههای قانونی میتواند در رشد این نوع از کسب و کارها کمک شایانی نماید.
همچنین فعالیت های مدنی و تشکیل مجامع مدنی و حقوقی، برگزاری همایش ها و دورههمیها، شبکه سازی، مشارکت در جریان سازیها و تعامل با سایر فعالین در عرصه های مختلف میتواند در توسعه و رشد خویش فرمایی و خویش اشتغالی نقش مهمی را ایفا نماید.
در هر حال امیدوارم توسعه خویشتنیسم از ابعاد گوناگون مورد توجه صاحب نظران قرار گرفته و عرصههای لازم برای ظهور و بروز آن مهیا گردد، شاید بتوان گفت برگزاری رویداد فریلند نیز از این جنبه بسیار حائز اهمیت است، زیرا این جریان سازی خارج از مرکز میتواند زمینه های شکوفایی بسیاری از استعدادها را ایجاد و اعتماد به نفس جوانان را افزایش دهد.
