پلتفرم‌های داخلی در انتظار اجرای امنیت قضایی

زمان مطالعه: 5 دقیقه

به‌تازگی عیسی زارع‌پور، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، در نشست حجت‌الاسلام والمسلمین غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، با مدیران وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات برای ترغیب و توسعه سرمایه‌گذاری در حوزه فناوری، از رئیس قوه قضاییه درخواست کرد تا برای پلتفرم‌های داخلی امنیت قضایی ایجاد شود. اما ایجاد امنیت قضایی برای پلتفرم‌های داخلی چه تبعات مثبتی دارد؟

اقدامی در راستای توسعه اقتصاد دیجیتالی

محمدجعفر نعناکار، مدیر امور حقوقی و قراردادهای فناپ، به «ایران» گفت: «قوه قضاییه سند امنیت قضایی را در سال ۹۹ تصویب و ابلاغ کرده است. در این سند چند اصل قانونی (اصل اعتماد، اصل عطف به ماسبق نشدن مصوبات، اصل قانونی بودن جرم و مجازات، اصل شفافیت، اصل بی‌طرفی قضات و تمرکز بر امور قضایی، و اصل برابری طرفین یک پرونده در مقابل یکدیگر) وجود دارد که در بندهای ۶۵ تا ۶۷ سیاست‌های کلی برنامه ششم توسعه مصوب سال ۹۴ آمده است. این اصول باعث می‌شود امنیت قضایی هم برای اشخاص حقیقی و حقوقی، و هم برای فعالیت‌های اقتصادی تضمین شود».

نعناکار در ادامه افزود: «این مصوبه ماده‌ای مهم به نام ۳۱ دارد که این سند آن را به بندهای الف و ب تقسیم‌بندی کرده است که مربوط به حوزه استارت‌آپ‌ها، پلتفرم‌ها، و کسب‌وکارهای مجازی است. این ماده می‌گوید قوه قضاییه برای اینکه اهداف اقتصاد مقاومتی را عملیاتی کند، باید دو کار انجام دهد؛ اول اینکه اقدام‌های لازم برای ورشکسته نشدن فعالیت‌های اقتصادی و تولیدی و خدماتی را مد نظر قرار دهد و نقاط تأمینی را فراهم کند. یا اگر می‌خواهد احکامی صادر کند این احکام طبق قانون اجرا شوند و به سمت و سوی اعلام ورشکستگی نروند. دوم اینکه زمینه تداوم فعالیت کارآفرینان و شرکت‌های دانش‌بنیان را فراهم کند و باعث شود که کسب‌وکار به کار خود ادامه دهد و متوقف نشود».

به گفته این کارشناس حقوق فناوری اطلاعات، اکنون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از رئیس قوه قضاییه درخواست کرده است تا این سند بهتر جاری و ساری شود و کارهای پلتفرم‌ها برای توسعه و سرمایه‌گذاری و تحقق اقتصاد دیجیتالی بهتر پیش رود.

وی با بیان اینکه امنیت قضایی برای پلتفرم‌ها دارای سه وجه است، گفت: «در این سند، امنیت قضایی برای حفظ حریم خصوصی برای کاربران پلتفرم‌ها در نظر گرفته شده است. فعالیت‌های اقتصادی به‌واسطه کاربران است و اگر کاربری خطایی انجام داد، کل پلتفرم مجازات نشود و بر اساس قانون جرم و مجازات پیش رود. دیگر اینکه امنیت قضایی در حوزه اقتصادی باید کسب‌وکارهایی را که بر بستر اینترنت فعالیت دارند و هم خدمات می‌گیرند و خدمات می‌دهند، مورد حمایت قانون و قوه قضائیه قرار دهد».

نعناکار درباره تبعات مثبت اجرایی شدن این سند برای پلتفرم‌های داخلی نیز گفت: «یکی از مشکلات این است که وقتی قضات احکام صادر می‌کنند، مسئولیت کلی را بر دوش پلتفرم‌ها قرار می‌دهند و تفسیری هم که بنا بر قانون مدنی ارائه می‌دهند تفسیر غلطی نباشد، اما می‌توان تفاسیر مثبت‌تری را هم درنظر گرفت. به این ترتیب که اگر کسی در پلتفرم‌ها مرتکب خطایی شد، همان فرد خطاکار مؤاخذه شود نه کل پلتفرم. این اقدام باعث می‌شود که برای پلتفرم‌ها از حیث توسعه کسب‌وکار، توسعه خدمات، بازارسازی، و مواردی از این دست، تبعات بسیار خوبی وجود داشته باشد و ضمن ایجاد اشتغالزایی، اقتصاد دیجیتالی نیز محقق شود».

وی همچنین افزود: «در سال‌های اخیر، همواره نبود صیانت و امنیت قضایی باعث شده است تا پلتفرم‌های مختلفی در راهروهای دادگاه‌ها و سازمان‌های حاکمیتی که قانونگذاری دارند، در رفت‌وآمد باشند و با مشکلاتی بی‌شمار در حوزه توسعه کسب‌وکار خود مواجه شوند».

به گفته این کارشناس حقوق فناوری اطلاعات، با اینکه اوضاع پلتفرم‌ها از منظر قضایی بهتر از پیش است، اما آموزش‌های مستمر به صاحبان کسب‌وکارها، قضات و وکلا باعث می‌شود تفاسیری که از قانون می‌شود، به‌نفع کسب‌وکارها شود و اوضاع از سلبی به ایجابی تغییر مسیر دهد و کمک کند تا افراد و اشخاص بتوانند به‌شکلی دقیق‌تر از تکالیف خود مطلع شوند و به کسب‌وکارها آسیبی نرسد.

افزایش تولید ناخالص ملی

رضا ایازی، پژوهشگر حقوق فناوری اطلاعات نیز درخواست وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از قوه قضاییه مبنی بر ایجاد امنیت قضایی برای پلتفرم‌ها را تقاضایی درست و بجا عنوان کرد و به «ایران» گفت: «چون پلتفرم‌های داخلی دارای مشکلات و موانع حقوقی بسیاری هستند و در حمایت قانونی و مشخص نبودن مسئولیت پلتفرم‌ها ضعف وجود دارد، همه اینها باعث شده است تا در حوزه پلتفرم‌ها سرمایه‌گذاری خوبی صورت نگیرد و شاهد رونق در این حوزه نباشیم».

ایازی افزود: «وقتی جرمی مانند خرید و فروش کالای ممنوعه و مواردی از این دست در پلتفرمی اتفاق می‌افتد، صاحب پلتفرم باید نزد مراجع قضایی پاسخگو باشد. البته این موضوع موجب افزایش ریسک سرمایه‌گذاری در این پلتفرم‌ها شده است، مانند محکومیت چندین ماهه تا چندین ساله مدیران عامل پلتفرم‌ها. اگرچه در سال‌های اخیر اقدام‌های گسترده خوبی صورت گرفته است، مانند اینکه پلتفرم‌ها بلافاصله فیلتر نمی‌شوند و ابتدا تذکرهای لازم به پلتفرم‌دارها ارائه می‌شود و اگر آن جرم و تخلف از پلتفرم برطرف نشد، اقدام‌های قضایی لازم صورت می‌گیرد».

این پژوهشگر حقوق فناوری اطلاعات با اشاره به اینکه برای به‌کارگیری واژه‌هایی خاص فیلترینگ اعمال می‌شود و هر لحظه هم در حال به‌روزرسانی است، گفت: «اما همه می‌دانیم که فیلترینگ عقب‌تر از جرم است. به‌عبارتی وقتی جرمی واقع می‌شود در پی آن یک واقعه حقوقی اتفاق می‌افتد و مسئولیت کیفری و حقوقی پلتفرم‌دار مطرح می‌شود. از این رو، وقتی می‌گوییم امنیت قضایی صورت بگیرد، یعنی اینکه پلتفرم‌دار بتواند با ضابطه مدون فعالیت کند و فعالیت باضابطه ممکن نیست مگر اینکه قوانین جرایم رایانه‌ای به‌روزرسانی شود و مسئولیت پلتفرم شفاف و مشخص باشد».

ایازی همچنین افزود: «مسئولیت پلتفرم در اتحادیه اروپا به این صورت است که وقتی جرمی در یک پلتفرم اتفاق می‌افتد، صاحب پلتفرم باید سریع محتوای مجرمانه را حذف کند و مراقب باشد همان محتوا از طریق دیگری نشر پیدا نکند. از سوی دیگر، باید سازوکارهای سامانه‌ای خود را به‌گونه‌ای بچیند تا جرم‌های مشابه نیز قابلیت تکرار نداشته باشند. اگر این سه کار اتفاق بیفتد، دیگر پلتفرم مسئولیتی ندارد؛ اما چنین اقدامی در نظام قضایی ما پیش‌بینی نشده است».

به گفته وی، قضات با علم به اینکه پلتفرم برای زندگی مردم اهمیت بالایی دارد با پلتفرم‌دارها مماشات می‌کنند، مگر اینکه پلتفرم‌دار و نظام قضایی در شیوه اجرایی به تفاهم نرسند – مانند پلتفرم «دیوار» که منجر به محکومیت حبس مدیرعامل شد.

به باور ایازی، پلتفرم‌دار با نظام قضایی و بازپرس‌های جرایم رایانه‌ای در تعامل است، اما در جایی بر اثر تفسیر قانونی که متعلق به سال ۸۸ است، گاهی دچار اختلاف می‌شوند و قانون مشخصی نیز وجود ندارد و کارها بر اساس رویه قضات و بازپرس‌های دادسرای جرایم رایانه‌ای پیش می‌رود.

ایازی در ادامه نیز گفت: «درخواست وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از این حیث دارای اهمیت است که جایی که می‌تواند قانون جرایم رایانه‌ای را اصلاح کند قوه قضاییه است. قوه قضاییه می‌تواند درخواست به‌روزرسانی قانون جرایم رایانه‌ای را بدهد، چرا که قانون جرایم رایانه‌ای جزو قوانین کیفری است و پیشنهاد اصلاح قوانین کیفری حتماً باید از سوی ریاست قوه قضاییه به وزیر دادگستری و از آنجا به قوه مقننه داده شود تا اصلاحات قانونی صورت گیرد».

وی در پایان اضافه کرد: «این درخواست امنیت قضایی از دو جنبه دارای تفسیر است، اول اینکه قضات و مقام قضایی مسئول در امر فضای مجازی به شرایط و ضوابط پلتفرم‌داری آگاه‌تر می‌شوند و اقتضائات آنها را کاملاً درک خواهند کرد و دوم، در این راستا هماهنگی و یکپارچگی بین دو سیستم ایجاد خواهد شد».

به اعتقاد این پژوهشگر حقوق فناوری اطلاعات، اگر رئیس قوه قضاییه دستور تدوین و اصلاح قانون جرایم رایانه‌ای را بدهد، امنیت قضایی تأمین می‌شود و به‌دنبال آن وقتی سرمایه‌گذار‌ها ببینند که قانون شفاف از پلتفرم‌داری حمایت می‌کند و مسئولیت پلتفرم‌ها مشخص است، دراین بخش سرمایه‌گذاری می‌کنند و شاهد رونق در پلتفرم‌داری و به‌دنبال آن شاهد توسعه اقتصاد دیجیتالی و افزایش نرخ تولید ناخالص ملی در کشور خواهیم بود.

شعب تخصصی رسیدگی به اختلافات فاوا ایجاد شود

زمان مطالعه: 2 دقیقه

به تازگی عیسی زارع‌پور وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در نشست حجت‌الاسلام والمسلمین غلامحسین محسنی اژه‌ای رئیس قوه قضائیه با مدیران وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات بار دیگر خواستار ایجاد شعب تخصصی رسیدگی به اختلافات حوزه ارتباطات و فناوری اطلاعات (فاوا) در جهت تثبیت و کمک به توسعه سرمایه‌گذاری در این حوزه شد.

مدت‌هاست که بخش آی سی تی کشور یک درخواست از قوه قضائیه دارد و آن درخواست تشکیل دادگاه و یا دادسرای تخصصی فاوا حتی برای شرکت‌های دانش بنیان است ، حتی نمایندگان مجلس نیز قوه قضائیه را مکلف به تشکیل شعب مخصوص رسیدگی به اختلاف‌های شرکت‌های دانش‌بنیان (علمی و فناوری مابین اشخاص، شامل حقیقی و حقوقی، با اشخاص حقیقی و حقوقی دانش‌بنیان، فناور و نخبگان) در شوراهای حل اختلاف کردند.

ایجاد شعب تخصصی برای رسیدگی به پرونده کسب و کار در فضای مجازی یا استارتاپ‌ها از خواسته‌های دیرینه فعالان این اتحادیه است که تاکنون محقق نشده است. نبود این شعب تخصصی نیز آسیب‌های جبران‌ناپذیری به پیکره اکوسیستم استارتاپی کشور وارد کرده است.

افزایش مشکلات حقوقی و قضایی استارتاپ‌ها با نهادهای قضایی و افزایش پرونده‌های آنها در دستگاه‌های قضایی باعث شد که سال گذشته رئیس‌کل دادگستری تهران هم در بخشنامه‌ای به تمام مراجع قضایی استان خواست نسبت به ارائه خدمات قانونی اقدام کنند و در این راستا دستور حمایت از کسب و کار در فضای مجازی و فراخوان شعب تخصصی رسیدگی به پرونده‌های کیفری و حقوقی فعالان این حوزه را داد ولی این موضوع نیز به‌دلیل اینکه قضات در حوزه تخصصی آی تی آموزش ندیده‌اند و با مصرف‌کننده‌محور، استارتاپ و فناوری اطلاعات و ارتباطات آشنا نیستند و کمبود قضات آموزش دیده و مراکز قضایی تخصصی برای استارتاپ ها باعث شد که این ابلاغیه نیز عملیاتی نشده و متوقف شود.

 محمدجواد نعناکار کارشناس حقوقی فناوری اطلاعات نیز معتقد است کشور ما باید مانند همه کشورها شعب تخصصی رسیدگی به پرونده‌های فناوری اطلاعات را راه‌اندازی کند.

به اعتقاد نعناکار برای ایجاد دادگاه، دادسرا و یا شعب ویژه به وکلا و قضات متخصص نیاز است البته این منوط به آموزش و تربیت تخصصی قضات این حوزه است. نباید وکلا و قضاتی که به‌صورت عام تحصیلات خود را گذرانده‌اند، وارد قضاوت در حوزه تخصصی ارتباطات و فناوری اطلاعات شوند. وجود وکیل، قاضی و کارشناس متخصص این حوزه ضروری است تا به پرونده‌ها دقیق و عمیق رسیدگی و عدالت برقرار شود.

نعناکار به «ایران» گفت: در بحث حقوقی ارتباطات و فناوری اطلاعات حتی دانش‌بنیان‌ها در دنیا استانداردهای بین‌المللی در زمینه کدگذاری و دسته‌بندی وجود دارد به‌طوریکه طبق این استانداردها شرکت‌ها همان‌طور که به بخش‌های بسیاری تقسیم می‌شوند (مثلاً کالا و خدمات دارای بخش‌های مختلفی است)، در حوزه حقوقی نیز همین تقسیم‌ها اعمال می‌شود و هر بخش دارای شعب تخصصی با قضات و وکلای تخصصی هستند. به صورتی که بیش از ۱۵۰ رشته تخصصی وکالت و شعب وجود دارد. از این‌رو در کشور ما نیز باید چنین تقسیم‌بندی‌ای صورت بگیرد و آرام آرام وکلا و قضات تربیت شوند. از سوی دیگر هم با این مصوبه باید در سیستم آکادمیک بازبینی صورت بگیرد. وکلا و قضات باید حقوق سایبر، زیست فناوری، هوش مصنوعی و… را نیز بخوانند.

ایران با کشورهای همتراز خود موافقت‌نامه همکاری امنیت سایبری امضا کند

زمان مطالعه: 6 دقیقه

کارشناسان حقوقی با اشاره به نبود توازن حقوقی و فناوری اطلاعاتی میان ایران و روسیه، می‌گویند باید به توافق‌نامه دو کشور در حوزه امنیت سایبری بدبینانه نگاه کرد.

اوایل هفته‌ جاری، خبری در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد مبنی بر اینکه دولت ایران لایحه موافقت‌نامه همکاری در حوزه‌ امنیت اطلاعات با روسیه را به مجلس ارسال کرد. در این لایحه، به همکاری‌های امنیتی و تبادل اطلاعات و امکان سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های امنیت اطلاعات اشاره شده است.

این موافقت‌نامه واکنش گسترده کارشناسان حقوقی و ارتباطاتی را در پی داشت. در اولین واکنش حامد بیدی، مدیر و طراح پروژه استارت‌آپ «کارزار»، در کانال شخصی خود به طرح صیانت و این موافقت‌نامه اشاره کرد و گفت: «وقتی با دخالت در سبک زندگی و فیلترینگ مشغول صیانت از مردم هستید و موج مهاجرت نخبگان را نمی‌بینید، معلوم است که اوضاع امنیت سامانه‌های دولتی، بانکی، شهرداری، و… چنین اسفبار می‌شود، معلوم است که در چنین شرایطی برای حفظ امنیت در اینترنت دست به دامان همسایه ابرقدرتمان می‌شویم».

او در‌ ادامه کمک گرفتن از متخصصان بین‌المللی را اتفاق مثبتی دانست و گفت: «اجازه دهید به سپردن زیرساخت امنیتی کشور به دولتی که خاطرات تاریخی خوبی با آن نداریم، خوش‌بین نباشیم؛ اجازه دهید به دولت و مجلسی که تلاش برای تصویب طرح صیانت را در رزومه خود دارند، خوش‌بین نباشیم».

البته از دیدگاه محمدجعفر نعناکار، مدیر امور حقوقی و قراردادهای فناپ، توافق امنیتی ایران و روسیه در امور سایبری بدون اشکال است؛ اما او اعتقاد دارد که ایران برخلاف روسیه فاقد سیاست کلان و دیپلماسی سایبری و قواعد مستحکم است و این یعنی امکان هضم زیرساخت‌هایمان در زیرساخت‌هایشان دور از ذهن نیست.

نعناکار در گفت‌وگو با «زومیت» در این باره توضیح داد: «همکاری‌های امنیتی بین کشورها روشی مرسوم است. بسیاری از کشورها در بسیاری موارد از‌جمله امنیت سایبری با‌هم تبادلاتی دارند و این همکاری‌ها در حوزه‌های مختلف مانند زیرساخت یا داده، زمینه شناسایی متخلفان است. گاه این موافقت‌نامه‌ها محلی و منطقه‌ای هستند. به‌عنوان مثال، در حوزه آسیا و اقیانوسیه ما سازمانی به نام Afact داریم که زیر نظر سازمان ملل فعالیت می‌کند؛ به همین دلیل، ناظری بین‌المللی بر سندهای همکاری آنها نظارت می‌کند. حالا اگر اختلافی ایجاد شد، برای حل آن می‌توانند به سازمانی بین‌المللی مراجعه کنند؛ اما دو کشوری که با ‌هم توازن قدرت ندارند و وارد همکاری‌های امنیتی می‌شوند، باید به این همکاری بدبینانه نگاه کرد».

نعناکار معتقد است به‌دلیل اقتدار قدرت و دانشی که کشور قدرتمندتر در مقابل کشور ضعیف‌تر دارد، آن کشور می‌تواند اطلاعات سایبری بیشتری به‌سمت خود جذب کند. به‌اعتقاد این کارشناس حقوقی، در داخل کشور از زمانی که شورای انفورماتیک و شورای عالی اطلاع‌رسانی منحل شد و شورای عالی فضای مجازی شروع به‌کار کرد، شاهد قواعد حاکم نبودیم. او درباره این موضوع گفت: «با اینکه این شورا به‌صورت جسته‌و‌گریخته مصوباتی در موضوعات مختلف دارد، دیپلماسی سایبری در این حوزه تعریف نشده است و در این زمینه قواعد و چهارچوب مشخصی نداریم. ما سال‌هاست درباره شبکه ملی اطلاعات به جمع‌بندی نرسیده‌ایم».

او در این باره ادامه داد: «هنوز در مورد حدود و سطوح شبکه ملی اطلاعات و نحوه اتصال این شبکه به شبکه بین‌المللی به نتیجه خاصی نرسیده‌ایم. پس وقتی چهارچوب مشخصی نداشته باشیم، موافقت‌نامه سایبری با کشوری که در این حوزه پیشرفته‌ است، احتمالاً باعث می‌شود تا در موضع ضعف قرار بگیریم و بسیاری از اطلاعات خود را به‌صورت ناخواسته به آن کشور بدهیم. در مقابل، اگر کشور قدرتمند اطلاعاتی هم به ما بدهد، آن داده‌‌ها به درد ما نخواهد خورد».

 

با تردید به موافقت‌نامه نگاه کنید

نعناکار در ‌ادامه صحبت‌هایش وارد جزییات موافقت‌‌نامه شد و گفت: «اگر این موافقت‌نامه به تصویب مجلس برسد و شورای نگهبان تأیید کند، ۳۰ روز پس از تصویب، هر یک از دو طرف می‌توانند درخواست اجرا ‌شدن توافق‌نامه را بدهند و وارد روند اجرایی شوند. در این فرایند، باید تمام اطلاعاتی که طرف مقابل می‌خواهد، به آن کشور داده شود. ما در شورای عالی فضای مجازی سندی داریم که پایگاه‌های داده اصلی را معین کرده است. نکته اینجاست که بر اساس توافق‌نامه باید این فهرست پایگاه‌ها را به کشور روسیه بدهیم. پرسشی که مطرح می‌شود این است که این داده‌ها چه فایده‌ای برای آن کشور دارد؟ قرار دادن این داده‌ها در اختیار کشور روسیه غیر از شناسایی داده‌های امنیتی و داده‌های بسیار مهم شهروندان چه هدف دیگری دارد؟ این کشور چه کمکی به ما می‌کند؟ آیا می‌خواهد نیرو به ایران بفرستد؟ آیا دسترسی و سطوح طبقه‌بندی‌شده رعایت خواهد شد؟ خلاصه آنکه، نحوه تبادل این اطلاعات مبهم است».

نعناکار معتقد است در حوزه داده‌کاوی می‌توان داده‌های خام را مهندسی کرد و برای آینده پیش‌بینی‌های لازم را انجام داد. وی در این باره گفت: «وقتی موافقت‌نامه رسمی امضا شود، خیلی آسان می‌توان به داده‌های خام دسترسی داشت و می‌توان مهندسی داده و تعیین خط مشی کرد و برای آینده پیش‌بینی‌های لازم را انجام داد. اما این موضوع در حالی است که ما در کشور پروژه‌هایی داشتیم که شکست خوردند، مانند ایمیل ملی و موتور جست‌وجو. در مقابل، کشور روسیه «یاندکس» را دارد و در سرکوب سایبری هم موفق عمل کرده است».

از دیدگاه نعناکار باید بررسی کرد که این موافقت‌نامه باعث نشود که حوزه سایبری ایران به‌سمت خودکامگی و تصمیمی بازگشت‌ناپذیر برود. او معتقد است «با اینکه این موافقت‌نامه به‌صورت ذاتی امر درستی است، اما از آنجا که توازن حقوق سایبری و آی‌تی بین این دو کشور وجود ندارد، بسیاری از پروتکل‌های ما در پروتکل‌های آنها هضم می‌شود و احتمال دارد کشور ایران نتواند به‌صورت مستقل درباره حوزه سایبری خود تصمیم‌گیری کند».

 

دوازده بند همکاری و اشکالات آن

در لایحه موافقت‌نامه، ۱۲ بند همکاری بین ایران و روسیه تعیین شده است که نعناکار این ۱۲ بند را به ۳ بخش تقسیم می‌کند: «اول اینکه بخشی از این بندها مبهم هستند، مانند برگزاری همایش و کنفرانس. برگزاری نشست به موافقت‌نامه نیازی ندارد. انتقال دانش به این سادگی‌ها نیست. ما در دانشگاه دو واحد درس به نام «حقوق انتقال فناوری» داریم که در این درس ۳۲ مدل و روش انتقال فناوری تعیین شده و راحت‌ترین آن، روش برگزاری همایش است. اگر در حوزه امنیت سایبری قرار است کار عمیقی صورت گیرد، به قرارداد فناوری نیاز داریم نه برگزاری سمینار».

او همچنین ادامه داد: «برخی از بندها همکاری قضایی است و حقوقی نیست، مانند استرداد مجرمان و شناسایی افراد متخلف یا افرادی که هک می‌کنند، که این افراد یا حاکمیتی هستند یا نیستند. افرادی که حاکمیتی نیستند کار خلاف انجام می‌دهند، اما نیروهایی که به حاکمیت وابسته هستند، به‌نوعی سربازان نظام محسوب می‌شوند. ما نمی‌توانیم اطلاعات آنها را به نهادهای امنیتی کشورهای دیگر بدهیم، چرا که این به‌نوعی افشای اطلاعات درونی ماست».

نعناکار با بیان اینکه دسته سوم، همکاری‌های فنی است و در این زمینه هم موافقت‌نامه اشکالاتی دارد، گفت: «اگر نگاهی به این موافقت‌نامه بیندازید شاید توازن و انصاف و عدالتی در این سند ببینید، اما در عمل نمی‌توانید توانایی سایبری خود را با توان سایبری مسکو قیاس کنید. در این موضوع، مسکو می‌تواند به حوزه سایبری ما سلطه پیدا کند، مگر اینکه پروتکل‌هایی را در این باره تعیین کرده باشیم».

 

روسیه منافع ملی خود را به‌خاطر ایران به‌خطر نمی‌اندازد

در بخشی از این موافقت‌نامه، به این موضوع اشاره شده است که همکاری ایران و روسیه به‌منظور پرداختن به پیامدهای منفی اقدامات قهری یک‌جانبه ناقض منشور سازمان ملل متحد و حقوق بین‌المللی، در حوزه تضمین امنیت اطلاعات شکل می‌گیرد.

نعناکار در پاسخ به این پرسش که آیا در ‌عمل می‌توان با این همکاری جلوی اقدامات قهری سازمان ملل را گرفت، گفت: «اگر زمانی سازمان ملل ما را برای مثال در حوزه سایبری تحریم و اینترنت را قطع کند، مسکو چه اقدامی می‌تواند انجام دهد؟ می‌خواهد به ما اینترنت بدهد؟ اگر به ما دسترسی بدهد که خود مسکو هم تحریم می‌شود. روسیه منافع ملی خود را به‌خاطر منافع ملی ایران به‌خطر نمی‌اندازد. روی کاغذ این مباحث خیلی خوب هستند، اما در اجرا هر کشوری منافع خودش را در نظر می‌گیرد».

به‌گفته نعناکار، حتی اگر روسیه کانال ارتباطی در اختیار ایران بگذارد، می‌تواند به تمام داده‌های ملی، بین‌المللی، شخصی، و عمومی دسترسی داشته باشد و این خود نوعی تهدید است.

 

پیشنهادها برای موافقت‌نامه‌ای خوب

این کارشناس حقوقی در‌ ادامه صحبت‌هایش پیشنهادهایی برای موافقت‌نامه امنیت سایبری خوب بین ایران و کشورهای دیگر ارائه داد و گفت: «اولین پیشنهاد این است که به‌جای اینکه با یک کشور وارد همکاری شویم، با یک سازمان بین‌‌الملل، مانند سازمان اکو، سند همکاری امضا کنیم، یا با کشورهای عضو اکو موافقت‌نامه همکاری امنیت سایبری بین کشوری و منطقه‌ای امضا کنیم. امضای سند همکاری با یک کشور خطرناک است؛ اما اگر با همه کشورها سند امضا کنیم، در صورت همکاری نکردن یک کشور خاص، می‌توان با کشور دیگر وارد همکاری شد».

او دومین پیشنهاد را چنین توضیح داد: «می‌توانیم سند همکاری دوجانبه امضا نکنیم، بلکه به‌سمت همکاری‌های چندجانبه برویم؛ یعنی اگر قرار است با مسکو وارد همکاری شویم، با یک کشور دیگر هم این موافقت‌نامه را امضا کنیم. چندجانبه بودن همکاری کمک می‌کند تا ضعف‌های خود را پوشش دهیم و از کشور دیگر خدمات بگیریم و به‌اصطلاح همه تخم‌مرغ‌هایمان را درون یک سبد نگذاریم و به این ترتیب، وابستگی به یک کشور را کاهش دهیم».

وی درباره پیشنهاد سوم که با امضای قرارداد همکاری با یک کشور همتراز است، گفت: «با کشورهایی که خیلی از ما قدرتمندتر یا خیلی ضعیف‌تر هستند، قرارداد همکاری امضا نکنیم؛ زیرا در هر دو صورت، این ما یعنی کشور ایران است که باید خدمت‌رسانی کند. کشورهای بسیاری در اروپا هستند که در شأن و ‌همتراز ایران‌اند و می‌توان با آنها قرارداد همکاری امضا کرد».

پیشنهاد چهارم نعناکار هم به‌کارگیری بخش خصوصی در تهیه‌ چنین موافقت‌نامه‌هایی است. او درباره این موضوع گفت: «بهتر است اینطور لوایح ابتدا در نهادهای صنفی بخش خصوصی مانند سازمان نظام صنفی و نهادهای حاکمیتی مانند شورای عالی فضای مجازی بررسی شوند، یعنی هم بدنه‌ حاکمیت و تصمیم‌گیر و هم بدنه تصمیم‌ساز بخش خصوصی از این لایحه آگاه باشند و اینطور نباشد که ناگهان سندی تصویب شود که هیچ‌کدام از دو طرف از محتوا و کلیات آن مطلع نباشند».

با ‌‌‌توجه ‌‌‌‌به آنچه گفته شد، باید منتظر ماند و دید که آیا مجلس این موافقت‌نامه را تصویب می‌کند یا خیر.

 

 

منبع: زومیت