مرگ مارا

زمان مطالعه: < 1 دقیقه

درچنین روزی (۲۷ نوامبر) در سال 1743 ژان پل مارا از سران انقلاب کبیر فرانسه چشم به جهان گشود، وی پزشک، سیاست مدار و نویسنده انقلابی فرانسه بود که اصلالتا سوئیسی بود.سرانجام مارا در حمام خانه‌اش به دست دختری به نام شارلوت کورده به وسیلهٔ دشنه کشته‌شد، اما بحث من امروز شخص ژان پل مارا نیست بلکه معرفی اثری هنری به نام مرگ مارا است که توسط نقاش چیره دست فرانسوی ژاک لوئی داوید در سال ۱۷۹۳ میلادی خلق و به یکی از ماندگارترین تصاویر انقلاب کبیر فرانسه تبدیل شد، است. این نقاشی صحنه قتل ژان پل مارا را نشان می دهد که در سبک نئوکلاسیک به تصویر کشیده شده است.
اینگونه که می گویند، مارا به دلیل بیماری پوستی مزمنی که داشت، بیشتر وقت خود را در وان آب سرد می‌گذراند و در همان جا هم به نامه‌ها و کارهای اداری رسیدگی می‌کرد. وی در ۱۳ ژوئیه ۱۷۹۳ در حالی که در حمام خانه اش مشغول نوشتن بود، توسط دختر جوانی به نام شارلوت کوردی، (از اعضای حزب میانه رویِ ژیروندیست) با ضربات چاقو به قتل رسید. بسیاری بر این باورند که مرگ مارا، جرقه‌ای برای شعله ور شدن دوره ای موسوم به دوران وحشت بود.

این اثر هم اکنون در موزه سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل بلژیک نگهداری می‌شود.

مرا حقی است بر گردن

زمان مطالعه: 2 دقیقه

راوی می‌گوید:

خدمت امام کاظم (علیه السلام) رسیدم و عرض کردم:

“همسر من و همسر ابن مارد برای شرکت در مجالس عزا از خانه خارج می‌شوند و من آن دو را نهی می‌کنم. اما همسرم در پاسخ می‌گوید: اگر رفتن ما حرام است، بگو تا نرویم و اگر حرام نیست، پس چرا ما را منع می‌کنی؟! بنابر این اگر کسی از ما چشم از این جهان فرو بندد، دیگر کسی در مجلس عزای ما شرکت نمی‌کند!”

امام هفتم(علیه السلام)، در پاسخ فرمود:

“تو درباره حقوق اجتماعی از من سوال کردی. پدرم [امام صادق (علیه السلام)] همواره مادر و همسرشان را (به خانه‌های مردم مدینه جهت شرکت در عزای آنها) می‌فرستادند تا حقوق ایشان را ادا کنند…”(۱)

اگر در این روایت کوتاه اندکی تامل کنیم و با هم آن را بررسی کنیم، متوجه مفاهیم بلند و قابل تاملی در کلام امام (علیه السلام) خواهیم شد. از آن جمله، این که:

۱ـ شرکت در مجالس دیگران از حقوق اجتماعی است؛ از این رو به منظور ادای حق و دِین باید در مراسم عزای دیگران شرکت کنیم که این رفت و آمدها و تسلیت گفتن‌ها نوعی حق محسوب می‌شود.

۲ـ می‌بایست در مراسم عزاداری دیگران شرکت کنیم تا دیگران در مراسم ما شرکت کنند و این در زمره آداب مکتب اهل بیت (علیهم السلام) است.

۳ـ ادای این حق اجتماعی، برنامه‌ای مستمر بوده است؛ زیرا که امام کاظم (علیه السلام) فرمود: “پدرم امام صادق (علیه السلام)همواره مادر و همسرشان را (به خانه‌های مردم مدینه جهت شرکت در عزای آنها) می‌فرستادند.”

۴ـ باید دقت کنیم که امام صادق (علیه السلام) نمی‌فرمود تا خادمه ایشان برود و در فلان مجلس عزا شرکت کند؛ بلکه مادرشان را با آن مقام عالی به مجالس عزای اهل مدینه می‌فرستادند. این بیانگر اهمیت مطلب و نشان دهنده وجود حق و حقوق اجتماعی است و این آداب بایستی در میان مردم مراعات شود.

حال اگر در میان مردم، چنین حق و حقوقی وجود داشته باشد که ائمه (علیهم السلام) به ادای آنها تشویق می‌کرده اند، درباره مراسم عزاداری اهل بیت (علیهم السلام) چه حقوقی بر گردن ماست؟ ما که بر آنیم حقوق اهل بیت (علیهم السلام) را ادا کنیم، چگونه باید رفتار کنیم؟

برگرفته از کتاب “ناگفته هایی از حقایق عاشورا”، تالیف: “آیت الله سیدعلی حسینی میلانی”

روز جهانی رفع خشونت علیه زنان

زمان مطالعه: 2 دقیقه

امروز 5 آذر ماه است، 12 سال پیش شورای عمومی سازمان ملل متحد این روز را روز جهانی رفع خشونت علیه زنان نامید. این تاریخ از آن رو انتخاب شد که خواهران میرابال که جزء فعالان سیاسی جمهوری دومینیکن بودند به صورت وحشیانه ای به قتل رسیدند.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد (UNGA) خشونت علیه زنان را «هرگونه عمل خشونت آمیز بر پایه جنسیت که بتواند منجر به آسیب فیزیکی (بدنی)، جنسی یا روانی زنان بشود» تعریف کرده است که شامل «تهدید به این کارها، اِعمال اجبار، یا سلب مستبدانهٔ آزادی (چه در اجتماع و چه در زندگی شخصی)» می‌شود. اعلامیه رفع خشونت علیه زنان در سال ۱۹۹۳ بیان می‌کند که این خشونت ممکن است توسط افرادی از همان جنس، اعضای خانواده، و حکومت اعمال شود.
در مورد خواهران میرابال می توان اینگونه گفت که این چهار خواهر در جمهوری دومینیکن زندگی می کردند که سه نفر از آنها در زمان مبارزه با دیکتاتوری رافائل تروخیو توسط عوامل او به قتل رسیدند.
پاتریا مرسدس میرابال (۲۷ فوریه ۱۹۲۴– ۲۵ نوامبر ۱۹۶۰)، ماریا آرژانتینا مینِرْوا میرابال (۱۲ مارس ۱۹۲۶ – ۲۵ نوامبر ۱۹۶۰) و آنتونیا ماریا تِرِسا میرابال (۱۵ اکتبر ۱۹۳۵ – ۲۵ نوامبر ۱۹۶۰) توسط حکومت تروخیو ترور شدند و بعدها آدلا (دِدِه) میرابال نیز به قتل رسید.
خانه خواهران میرابال اکنون به موزه تبدیل شده است. بر اساس زندگی آنها رمان در زمانهٔ پروانه‌ها توسط خولیا آلوارز (تصویر روبرو)، کتاب «مینروا میرابال» توسط ویلیام گالوان، کتاب «لاس میرابال» توسط رامون آلبرتو فرراس و شعر «آمین پروانه‌ها» توسط پدرو میر نوشته شده است همچنین فیلم در زمانهٔ پروانه‌ها نیز بر اساس رمان همنامش به کارگردانی ماریانو باروسو و فیلم Trópico de Sangre به کارگردانی خوآن دلانسر ساخته شد.