مرام سيف الله در مقابل نظرات و انتقادات بسيار بزرگوارنه بود. اصولا در عين اينكه صاحب نظر و تز بود اما علاقه خاصي به شنيدن نظرات ديگران از خود نشان مي داد و در مقابل انتقاد ديگران بسيار صبورانه و برزگمنشانه برخورد ميكرد.جالب است الان شاهديم در هر جا كه احساس خطري است و يا ممكن است در مسير حركتي آبروي كسي خدشه دار شود افراد از پذيرش اين مسئوليت ابا مي كنند. لاكن در زمان جنگ كه بزرگترين دانشگاه انسان سازي بود حركت ها به گونه اي ديگر بود. ياد دارم نيروهاي كرماني مستقر در منطقه صالح مشطط در يك سنگر جمع شدند و از سيف الله دعوت كردند تا به جمع آنها بپيوند و بعنوان فرمانده منطقه سخنان و گلايه هاي آنها را بشنود. سيف الله به من موضوع را گفت و خواست تا من هم او را در اين جلسه همراهي كنم. سرتاسر صحبت هاي نماينده نيروهاي كرماني در يك جمله خلاصه مي شد و آن اینکه چرا در گشت ها، تك ها و مواردي كه البته با خطر همراه است از نيرو هاي كرماني استفاده نمي كنيد. در حقيقت جنگ شهادت طلبي بود و نه چيز ديگر. اين موضوع براي من كاملاً مشخص بود و آن صرفاً بر مي گشت به اينكه تا آنجا كه ممكن است گروهي را به خطر بيندازد كه نزديكتر ها باشند و سعي شود به گونه اي عمل شود كه به نيروهاي اعزامي كمتر صدمه وارد شود . ولي در هر حال جملات و اعتراضات براي طرح اين موضوع خيلي شديد بود . نكته جالبي كه در اين صحبتها همراه بود اينكه گوينده در هنگان صحبت چشم به ديوار دوخته بود . سيف الله در آخر با يك كلام كه سعي مي كنم در برنامه هاي بعد از شما هم استفاده كنم اكتفا كرد. بعد از ختم جلسه به او گفتم چرا جواب بچه ها را خلاصه گفتي و موضوع را تشريح نكردي . با لبخند جواب داد فكر كنم خطاب سخنانش ديوار بود و به من نمي گفت و به نوعي با بزرگواري بدون اينكه تنشي پيش بياد از كنار اين موضوعات رد مي شد. و اعتقاد داشت اول كسي كه بايد در معرض خطر قرارگيرد خودش است و بعد نزديكترين افراد به خودش و بعد ديگران . وبراي سلامتي ديگران بسيار واسواس بخرج مي داد.