افلاطون مي گويد حتي با وجود يک رهبر خوب نيز توده هاي مردم ممکن است روند هاي نادرستي را طي کنند، چراکه هيچ رهبري وجود ندارد که بدون نقص باشد و در نتيجه براي حفظ موقعيت خود مجبور مي شود شعارهايي را همسو با افکار مردم مطرح کرده و در واقع خود با توده ها همراه شود و باز اين فرضيه مطرح مي شود که چون توده ها غالبا از روي عواطف و هوس تصميم گيري مي کنند، بنابراين رهبران خود به نوعي اسير اين هوس ها مي شوند!
اما نظام جمهوري اسلامي ايران که برآمده از يک اعتقاد ديني و فرهنگي کهن است، در ديباچه قانون اساسي و در فصول مختلف آن سعي نموده است طوري عمل نمايد تا با حضور حداکثري مردم و با نظارت دقيق دستگاه هاي برآمده از آراي مردم نقد و نقص دموکراسي غربي را مرتفع نمايد و خط بطلاني بر تفکراتي چون افلاطون برکشد.
قانون اساسي يک کشور به عنوان قانون مادر، دامن خود را به گونه اي ميگستراند تا توازن و عدالت به گونه اي مساوي بين اشخاص و آحاد ملت تقسيم گردد و همه از مواهب و مزاياي شهروندي استفاده نمايند و ملت براي آينده خويش تصميم و چشم انداز ترسيم نمايد. قانون براي تقسيم آزادي ها همواره بايد به صورت موسع و در خصوص محدودیتها به صورت مضيق تعبير و تفسير گردد تا توده مردم در آسايش و آرامش بيشتر و با احساس کرامتي بالاتر زندگي نمايند.

اما آیا به راستی هم اکنون با اصلاح قانون انتخابات ریاست جمهوری نگرش بالا پابرجا خواهد ماند؟