هویت دیجیتالی در نظام هویت معتبر فجازی

زمان مطالعه: 3 دقیقه

بر اساس بند ۵.۱ ماده ۱ مصوبه جلسه پنجاه و نهم مورخ ۱۳۹۸/۰۶/۰۹ شورای عالی فضای مجازی با موضوع “نظام هویت معتبر در فضای مجازی کشور“، هویت دیجیتالی؛ مجموعه­‌ای از اطلاعات پایه هویتی و صفت‌‏ها که معرف یک موجودیت واحد باشد تعریف شده است، اما برای درک مناسبی از این تعریف ناگزیریم ابتدا موجودیت و سپس اطلاعات پایه هویتی و پس از آن صفت را در این سند بررسی کنیم و سپس به تعریف جهانی هویت دیجیتالی بپردازیم.

موجودیت: 

بر اساس بند ۱.۱. ماده ۱، هر شخص، گروه، شیء، خدمت، محتوا و مکان که به صورت مستقل قابل شناسایی باشد، موجودیت شناخته می‌شود، یعنی موجودیت در نظام هویت معتبر حصراً (محدود شده) به شش قسم تقسیم شده که شامل تمامی اشخاص حقیقی و حقوقی، گروه (که دارای ابهام در معنی است)، شیء، خدمت، محتوا و مکان (مکان هم معلوم نیست آیا فضای فیزیکی مبتنی بر نقاط GIS مدنظر بوده است یا هر فضای میزبانی هر نوع موجودیتی مانند Host) است، می‌باشد، اما خصیصه مهم این است که این موجودیت باید واحد (یکتا) بوده و از دیگر موجودیت‌ها به واسطه اطلاعات پایه هویتی و صفت‌ها متمایز گردد، برای این منظور شناخت صفت و اطلاعات پایه هویتی از اهمیت زیادی برخوردار خواهد شد.

صفت:

بر اساس بند ۱.۳ ماده ۱، صفت، مشخصه یاکیفیت‌ انتسابی یا اکتسابی موجودیت­ که در طول زمان تغییر می‏‌کند؛ تعریف شده است، یعنی می‌توان به هر موجودیت به فراخور نوع خود مشخصه‌ای با کیفیت را منتسب و یا انتظار داشت مشخصه‌ای را اکتساب نماید، هرچند اینجا عبارت با کیفیت دارای ابهام در معنی است و حدود و ثغور و یا تعریف دقیق آن مطرح نشده است اما اجمالاً می‌توان انتظار داشت که این مشخصه باید دارای کیفیاتی باشد که آن را از دیگر مشخصه‌ها متمایز نماید. باید توجه داشت که صفت، مشخصه‌ای ایستا نیست و در طول زمان می‌تواند دچار دگرگونی گردد و این دگرگونی بخش از ذات صفت در نظر گرفته شده، صفت و یا همان مشخصه با کیفیت انتسابی یا اکتسابی از منظری در مقابل اطلاعات پایه هویتی قرار و از منظر دیگر در کنار آن جای می‌گیرد.

اطلاعات پایه هویتی:

با استناد به بند ۱.۴ ماده ۱، اطلاعات شناسنامه ‌ای موجودیت­‌ها شامل نسبت­‌های پایه بین آن­‌ها که به ‏ندرت دچار تغییر می‏‌شوند؛ اطلاعات پایه هویتی نامگذاری شده است، اطلاعاتی که برای شناسایی یک موجودیت مورد استناد قرار گرفته و در طول زمان تغییر ناپذیر به نظر میرسد؛ مگر اینکه در شرایط خاصی بتوان این تغییر را اعمال نمود، عموماً از منظر حقوقی برای تغییر اینگونه از اطلاعات باید مجوزهای خاصی از مراجع ذی‌صلاح اخذ گردد مثلاً برای تغییر اطلاعات پایه هویتی اشخاص حقیقی مانند نام و نام خانوادگی، تاریخ تولد، نام پدر و مانند آن نیازمند حکم دادگاه و برای تغییر در ساختار یک شرکت مصوبه مجمع و برای تغییر در سخت افزارهای یک موجودیت که منجر به تغییر کد یکتای شناسایی (مثلا: MAC address/IP/IMIE) آن گردد احتیاج به هماهنگی با رگولاتوری است همچنین این تغییرات را برای خدمات، محتوا و مکان می‌توان در نظر گرفت.

در نتیجه هویت دیجیتالی، به مجموعه‌ای از اطلاعات گفته می‌شود که توسط آن بتوان یک موجودیت را در فضای مجازی بر اساس اطلاعات پایه هویتی و صفت‌های تخصیص یافته به آن شناسایی نمود، این هویت یکتا بوده و به تعداد تمام موجودیت‌ها می‌تواند وجود داشته باشد.

اما بر اساس استاندارد ISO/IEC 24760-1:2011 هویت دیجیتالی تعریفی دیگر دارد که لزوماً با تعریف شورای عالی فضای مجازی یکسان نیست، در این تعریف هویت دیجیتالی به  اطلاعات موجودیتی گفته می‌شود که توسط سیستم‌ها و سامانه‌های رایانه‌ای برای نمایندگی یک عامل خارجی استفاده می‌شود. آن نماینده ممکن است یک شخص، سازمان، برنامه یا دستگاه باشد؛ لذا بر خلاف تعریف داخلی هویت دیجیتالی که حصری است در این تعریف شخص، سازمان، برنامه و یا دستگاه به صورت تمثیلی بیان شده است و ظرفیت تعمیم دهی هویت دیجیتالی به چیزهایی که فعلاً وجود ندارد در نظر گرفته شده است، همچنین بر اساس این تعریف اطلاعات موجود در هویت دیجیتال امکان ارزیابی و احراز هویت کاربر را فارغ از نوع آن و بدون درگیر شدن اپراتورهای انسانی در وب با یک شبکه تجاری و یا خدماتی فراهم می‌کند.

در واقع هویت‌های دیجیتالی اجازه می‌دهند دسترسی ما به رایانه‌ها و خدماتی که آنها ارائه می‌دهند خودکار باشد و امکان میانجی‌گری روابط برای رایانه‌ها را فراهم می‌سازد.

بر این اساس از منظر حقوقی، اصطلاح “هویت دیجیتال” جنبه های خاصی از هویت مدنی را نشان می‌دهد که ناشی از استفاده گسترده از اطلاعات هویت برای نمایندگی موجودیت‌ها در یک قالب دیجیتالی قابل قبول و قابل اعتماد در سیستم های رایانه‌ای است.

با این تعریف می‌توان نتیجه گرفت که تعاریف ارائه شده در سند شورای عالی فضای مجازی می‌تواند در آینده با چالش‌های حقوقی و مدنی متنوعی روبرو گردد هرچند که تا به امروز نیز گزارشی از میزان و نحوه اجرایی شدن این سند در دسترس قرار ندارد، اما بدون شک اجرا نمودن این سند بر اساس تعاریف پایه‌ای آن نشان از عدم توفیق در این زمینه حتی در صورت اجرا شدن آن خواهد بود.

رمز ازر به مثابه دارایی

زمان مطالعه: 3 دقیقه

نظام حقوقی ایران با هر نظام دیگری در جهان بسیار متفاوت است و هرچند در نگاه نخست باور بر این باشد که قانون‌گذاری و تعریف حقوق از مبادی قانونی و رسمی و توسط حکومت انجام می‌پذیرد اما فی‌الواقع این نظام فقهی است که حقوق را تعریف و بر قانون مشروعیت می‌بخشد لذا در این اثنا است که توجه به نحله‌های فقهی موجود و مبانی استدلالی از اهمیت خاص برخوردار می‌شود هرچند که شاید این تفاسیر و تعاریف در متن جامعه موردتوجه قرار نگیرد اما به‌راستی در بطن جامه شیء موجود بوده و به‌صورت مستقیم و غیرمستقیم، آشکار و نهان، آگاهانه و ناآگاهانه مورداستفاده عقل و نقل قرار می‌گیرد و درنتیجه می‌تواند هنجار ساز، فرهنگ‌آفرین و باور ساز باشد.

همان‌گونه که معنی حقوق و قانون باهم متفاوت است و در واقع، امر محدود نمودن حقوق را قانون می‌گویند مال و دارایی نیز باهم متفاوت‌اند، در قانون تعریفی از مال نشده اما با توجه به مواد قانون مدنی می‌توان آن را این‌گونه تعریف کرد، مال چیزی است که مفید بوده و یک نیاز اعم از مادی یا معنوی را رفع کند و همچنین قابل اختصاص یافتن به شخص معینی باشد. مال با دارایی فرق دارد. دارایی مفهوم گسترده‌تری از مال داشته و جنبه منفی اموال و بدهی‌های فرد را هم شامل می‌شود. لذا آن‌گونه که به نظر می‌رسد می‌توان دارایی را اعم از مال تعریف نمود دقیقاً همان رابطه میان حقوق و قانون نیز در این میان وجود دارد.

امروزه دارایی را به پنج گونه مهم تقسیم‌بندی می‌نمایند، ۱- کالای اقتصادی، ۲- ارز، ۳- سهام، ۴- اوراق قرض و ۵- مشتقات اعتباری.

آنچه که امروزه به‌صورت رایج در جامعه رواج دارد این است که رمز ارزها نوعی ارز هستند و این در حالی است که رمز ارز به علت ماهیت خود ارز یعنی پول واقعی محسوب نمی‌شوند و اگر رمز ارز را پول محسوب ننماییم بسیاری از مواضع و احکام در خصوص آن تعدیل میابد، اما به‌راستی رمز ارز چیست؟ و این قسم از دارایی‌ها در کدام‌یک از دسته‌های مذکور قابل جایگذاری است؟

رمز ارز یک محتوای دیجیتالی است که در عالم محسوسات وجود خارجی ندارد اما دارای اعتبار میان بخشی از جامعه است که آن را مورد شناسایی قرار داده‌اند و می‌دانیم درصورتی‌که در یک جامعه موجودیتی مباح مورد شناسایی قرار گیرد، محترم بوده و می‌توان قواعدی را برای آن متصور بود.

درواقع در اباحه فرقی میان اتیان و ترک عمل نیست و شارع در فعل و ترک آن رضایت دارد، لذا اباحه می‌تواند حکمی وضعی، یعنی حق، در مقابل غصب و حرمت تصرّف در مال دیگری باشد، یعنی اگر شخصی به‌عنوان میزبان مالی را برای میهمان تدارک ببیند، استفاده از آن مال که خود نوعی دارایی است برای میزبان مباح است، با این فرض درصورتی‌که در دنیای رقومی (دیجیتالی) شخصی دارایی مباحی را برای انتقال به شخص دیگر تهیه ببیند، تصرف در آن دارایی مباح و در صورت شناسایی آن دارایی توسط جامعه و ارزش‌گذاری مادی یا معنوی برای آن، آن شیء یا محتوای دیجیتالی دارای ارزش خواهد شد و این ارزش قابلیت مبادله را خواهد داشت.

روشن است که این شناسایی ارتباطی با ارز (پول) نداشته و بر مبانی و بنیادی دیگر استوارشده است و فارغ از حاکمیت، دولت، مرزهای سیاسی و جغرافیایی و دیگر تقسیم‌بندی‌های مبتنی بر قدرت دولت‌ها و تنها بر اساس شناسایی ملت‌ها مستقرشده است لذا در این ساختار توقعی برای شناسایی فرایندهای معمول و معلول دولتی نبوده و این دارایی رقومی راهی دیگر را برای توسعه و تبادل خود می‌پیماید.

از جهتی باید دانست با باور به هدایت تکوینی عالم، ما همه به‌سوی تکامل تدریجی در حال طی طریق هستیم و اگر بر این باور باشیم که حکومت جهانی که بر پایه عدل و انصاف برقرار خواهد شد و نقش حکومت‌های فعلی را به کمترین حالت ممکن تقلیل خواهد داد، باید بر این امر نیز صحه گذاشت که می‌بایست وسیله تبادل بشری نیز از ید قدرت حاکمان خارج و به ملت‌ها واگذار گردد، ابزار تبادل مهم‌ترین ابزار ایجاد عدالت و شقاوت است که اگر میان تمامی آحاد و خارج از کنترل دولت‌ها در دسترس قرار گیرد می‌تواند معادلات بین‌المللی را نیز متحول نماید. نوعی اقتدارگریزی مثبت به نفع فرد فرد جامعه انسانی.

با توجه به تعاریف بیان‌شده، نظام فقهی باید بر اساس رویه اصولیون حرکت نموده و بر مبنای اخباریگری در این زمینه مداقه ننماید که البته همین امر نیز در نظام فقهی فعلی نیز جاری و ساری است، لذا درصورتی‌که از منظر فقهی موجودیت رمز ارز را از پول جدا دانسته و آن را صرفاً یک دارایی باارزش قابل‌تبادل در نظر بگیریم بسیاری از شبهات و کاستی‌ها برطرف شده و می‌توان از این ظرفیت بی‌نظیر برای استقرار عدالت و صدور مبانی بنیادین اسلامی استفاده جست که امید است این امر مورد عنایت واقع گردد.

یک نفر ایستاده در نخلستان🌴

زمان مطالعه: 2 دقیقه

انگار سرنوشت آدمی را با نخل (۱) گره‌زده‌اند، صلح و جنگ، شادی و غم، وصال و فراق جملگی با نخل تعریف‌شده است، درختی به‌سان آدمی، با قامتی قد کشیده، ناظر بر تمام احوالات بشر، از ازل تا به ابد، ایستاده در نخلستان ما را می‌نگرد، هابیل را، قابیل را، شیث و یعقوب را، ابراهیم و اسماعیل را، مریم و عیسی را، محمد را، علی را، زینب و حسین را …

نخل درختی است استوار، صبور و بردبار، ثمردهنده، پایدار، اگر سر از تنش جدا کنی چون آدمی می‌میرد، و چون بدو محبت کنی به تو ثمر می‌بخشد، سایه می‌دهد، قوت می‌دهد…

همین ۳۰ سال پیش بود، جنگ میان حق و باطل، دفاع مقدس را می‌گویم، نخلستان شده بوده سنگر، حامی، برج دیدبانی، صدام که دید به‌غیراز رزمنده نخل نیز پای‌کار آمده است، تاریخ را تکرار کرد، سر از بدنش جدا کرد، با او جنگید، شهیدش کرد، اما چه سود که نمی‌دانست خدا فرموده یا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ المُؤمِنینَ عَلَى القِتالِ إِن یَکُن مِنکُم عِشرونَ صابِرونَ یَغلِبوا مِائَتَینِ وَإِن یَکُن مِنکُم مِائَهٌ یَغلِبوا أَلفًا مِنَ الَّذینَ کَفَروا بِأَنَّهُم قَومٌ لا یَفقَهونَ(۲)، حال که به نخل نگاه می‌کنم تاریخ را مرور می‌کنم و بر استقامتش، صبرش و سینه‌اش غبطه می‌خورم، چه تاریخ‌ها، داستان‌ها، وقایع و دیدارها که ندیده و چه پیام‌ها و نجواها که نشنیده است…

خوب که بنگری نخلستان خود اجتماعی است چون شهر، با بیش از ۲۰۰۰ نحله و نوع، انگار زمانی که خدا آدم و نخل را از تیره‌های مختلف آفریده هر دو را در زمین گسترانیده، نخل و آدمی باهم‌اند، همدم‌اند، انیس، جلیس‌اند، دلارام هم‌اند…

نخل را که می‌نگرم با خود میگویم کسی راست خرما ز نخل بلند، که بر نخل خرما رساند کمند(۳)، که رسیدن به ثمر صبر می‌خواهد و همت…

اگر روزی زمینی، باغی، باغچه‌ای، داشته باشم نخلی در او خواهم کاشت و نامی به او خواهم داد…

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱ – واحد شمارش انسان و نخل و شتر، نفر است.

۲ – سوره مبارکه الأنفال آیه ۶۵.

۳ – نظامی » خمسه » شرف نامه » بخش ۲۴ – پاسخ‌نامه دارا از جانب اسکندر.