اینکوترمز (قسمت پنجم)

زمان مطالعه: < 1 دقیقه

بعد از آشنایی با Carriage Paid to یا همان CPT که در خصوص کرایه حمل پرداخت شده توسط فروشنده کالا و خریدار صحبت کرده بود نوبت به آشنایی با CIP یا به عبارتی Carriage and Insurance Paid to به معنای کرایه و بیمه حمل پرداخت شده، می‌رسد.

در این نوع از قراردادها، فروشنده کالا تمامی مجوزهای لازم در خصوص صادرات کالا را اخذ و حمل کننده را نیز خود رأساً انتخاب می‌نماید، کالا را به او تحویل داده و تمامی هزینه‌ها تا مقصد را نیز به او می‌پردازد، در این نوع از حمل و نقل کالا، فروشنده کالا را تا مقصد بیمه کرده و هزینه‌های مترتبه را نیز پرداخت می‌نماید.

در این نوع از قرارداد، تنها تعهدی که بر عهده خریدار است، پرداخت هزینه‌های گمرکی ترخیص کالا در مقصد و همچنین ترخیص و بارگیری خود کالا می‌باشد، از اینرو تمامی فعالیت‌ها و هزینه‌های مرتبط با اظهار قانونی نوع کالا به گمرکات مبدأ، حمل کالا از درب کارخانه تا بندر یا محل بارگیری کالا و حمل آن، تخلیه بار در بندر مبد‌أ، بارگیری کالا بر روی عرشه کشتی یا وسیله حمل کننده، حمل کالا تا بندر مقصد و همچنین بیمه نمودن کالا، تخلیه بار در مقصد و حمل تا نقطه تعیین شده در مقصد توسط خریدار، با فروشنده خواهد بود.

نقطه اشتراک در قراردادهای CPT و CIP این است که در هر دو نوع از این قراردادها، پرداخت هزینه‌های مرتبط با بارگیری کالا بر روی وسیله حمل کننده در مقصد و همچنین انجام عمل بارگیری کالا می‌تواند با توافق طرفین بر عهده فروشنده و یا خریدار قرار گیرد.

باید توجه داشت در قرارداد CIP، در صورتی که خریدار خواهان دریافت خدمات بیشتری از جانب فروشنده کالا باشد، فروشنده می‌تواند کارهای انجام شده را لیست نموده و هزینه های مربوطه را از خریدار طلب نماید.

آتش به اختیار

زمان مطالعه: 2 دقیقه

مقام معظم رهبری در دیدار جمعی از دانشجویان (17/خرداد/96): توصیه‌ی بعدی؛ تلاش جدّی و همه‌جانبه برای غلبه دادن گفتمان انقلاب در دانشگاه. نگویید در دانشگاه دیگر نمیشود کاری کرد؛ شنفتم این را که بعضی‌ها میگویند که « آقا، دیگر در دانشگاه نمیشود کاری کرد»؛ نه آقا، در دانشگاه خیلی میشود کار کرد، اتّفاقاً در دانشگاه باید کار کرد. چه کسی باید در دانشگاه کار بکند؟ شما. شما تشکّلها هستید که در دانشگاه باید کار بکنید. البتّه خطاب بنده در غیر از این جلسه به همه است؛ من به همه‌ی آن هسته‌های فکری و عملیِ جهادی، فکری، فرهنگی در سرتاسر کشور مرتّباً میگویم: هرکدام کار کنید؛ مستقل و به‌قول میدان جنگ، آتش‌به‌اختیار. البتّه در جنگ، قرارگاه مرکزی وجود دارد که دستور میدهد، امّا اگرچنانچه رابطه‌ی قرارگاه ‌قطع شد یا قرارگاه عیبی پیدا کرد، اینجا فرمانده دستورِ آتش‌به‌اختیار میدهد. خب شما افسرهای جنگ نرمید -قرار شد شما افسران جوان جنگ نرم باشید- آنجایی که احساس میکنید دستگاه مرکزی اختلالی دارد و نمیتواند درست مدیریّت کند، آنجا آتش‌به‌اختیارید؛ یعنی باید خودتان تصمیم بگیرید، فکر کنید، پیدا کنید، حرکت کنید، اقدام کنید.

بیانات مقام معظم رهبری در دیدار با جمعی از دانشجویان موارد زیادی را در بر می گیرد که می توان به تک تک آنها پرداخت اما آنچه در این بیانات کم نظیر و یا بهتر بگوییم بی نظیر بود استفاده از یک اصطلاح پدافندی عامل در محیطی غیر عامل در معنای جنگی آن است، یا بهتر بگوییم اصطلاحی سخت در عرصه ای نرم!

پیش از این در خصوص جنگ عمقی و جنگ فرهنگی مطالبی بیان شده بود و اشاره شد که جنگ عمقی دارای خصوصیاتی مختص به خود است که اگر قرارگاه نتواند آن را به درستی شناسایی، درک و مدیریت نماید، نتیجه ای جز خسران محض عاید ملت و دولت (شما بخوانید حاکمیت) نخواهد شد.

جنگ عمقی جنگ نرم است، جنگ فرهنگی، جنگ اعتقادی، جنگ اصولی است، جنگی که به راحتی نمی‌توان آن را شناسایی نمود و با آن به مقابله پرداخت. هدف جنگ عمقی جان نیست، مال نیست بلکه تفکرات و منش و روش بشری است.

لذا در بیانات مقام معظم رهبری به عنوان فرمانده کل قوا، دستوری حکومتی در خصوص پنافند غیر عامل داده شده است و به نظر می رسد این فرمان به علت نا کارآمدی دستگاه های فرهنگی کشور در تمامی سطوح است، نفوذ دشمن در دستگاه های فرهنگی نظام حاکمیتی و دولتی به صورت بسیار ماهرانه، باعث شد تا فرمانده به تمامی افسران جنگ نرم خود دستور آتش به اختیار دهد، دستوری که حجت را بر تمام افسران تمام کرد.

حال با توجه به صدور چنین دستوری آن هم از بالاترین فرمانده، بر همه ماست ، تا هر کدام در هر عرصه فرهنگی که در آن مشغولیم، چه معلم، چه دانش پژوه اقدام به تهیه محتواهای اسلامی و انقلابی نموده و محتواهای وارداتی و غیر اسلامی – ایرانی را به باد نقد عاقلانه بگیریم، شاید این پویش بعد از انقلاب فرهنگی دومین حرکت مهم جامعه دانشگاهی در این زمینه باشد که می تواند بازگشت به اصول انقلاب اسلامی را در بر گیرد. ان شاء الله

اندر باب تروریسم

زمان مطالعه: 2 دقیقه

وقایع امروز تهران، وقایعی جدی از نوع تروریسم است که نیازمند تجزیه و تحلیل فراوان است، اما به نظر میرسد برای تحلیل حقوقی این مساله فعلا نیازمند اطلاعات بیشتری باشیم، در هر حال بهتر است کمی با مفهموم تروریسم از منظر حقوق بین المللی آشنا شویم.

کانت (Kant) می‌گوید: عقل عملی انسان حکم می‌کند ملت‌ها از حالت توحش طبیعی خود که جنگ می‌آفریند درآیند و برای حفظ صلح، پیمان ببندند، هرچند راه به وجود آوردن صلح پایدار مشکل است، اما وظیفه ماست برای نگهداری صلح پایدار جهانی کارکنیم.
لذا برای ایجاد ثبات جهانی در ابعاد و زوایای گوناگون سازمان‌های بین‏ المللی بی‌شماری ایجاد و تأسیس‌شده‌اند که وظیفه غایی بسیاری از آن‌ها حفظ صلح و امنیت بشری است، هرچند که ممکن است این سازمان‌ها در قالب‌های گوناگون منطقه‌ای، قاره‌ای و بین ‏المللی و با اهداف اقتصادی، فرهنگی و حقوق بشری ایجادشده باشند، اما باید توجه داشت تعامل و وابستگی منافع دول به یکدیگر باعث ایجاد ثبات و صلح و درنتیجه امنیت ملی و بین‏ المللی می‌گردد.
البته بسیار واضح و مبرهن است که وظیفه حفظ امنیت و صلح جهانی طبق منشور سازمان ملل متحد با شورای امنیت بوده و کشورها ملزم به رعایت تشریفات تعریف‌شده در این سازوکار می‌باشند. اما این نکته نیز حائز اهمیت می‌باشد که سازمان‌های بین‏ المللی به علت ماهیت خود که از اراده کشورها و حاکمیت‌ها تشکیل یافته است نقشی مهم در این فرایند هرچند به‌صورت غیرمستقیم ایفا می نمایند.
لذا شاید در یک جمع‌بندی بتوان گفت مفاهیم صلح و امنیت بین‏ المللی مترادف هم و مخالف معانیی نظیر تروریسم است. تروریسم آن‌گونه که ژیلبرگیوم حقوقدان فرانسوی، بر اساس تحقیقات اشمیت می‌گوید، عقیده دارد یک اقدام مجرمانه را نمی‌توان تروریستی اعلام کرد مگر آنکه سه شرط در آن جمع باشد
1- ارتکاب برخی افعال خشونت‌آمیز به‌نحوی‌که قتل یا صدمات جسمانی مهم به وجود آورد {البته باکمی تدقق می‌توان جرائم مالی را نیز مطرح نمود}
2- قصد معین یا طرح هماهنگ فردی یا جمعی برای ارتکاب افعال مذکور.
3- قصد غایی
هرچند این شروط، شرط کافی نیست اما شرط لازم برای قلمداد نمودن افعالی به نام ترور خواهد بود، ارتکاب اعمالی با این سه شرط می‌تواند صلح و امنیت داخلی و بین‏ المللی جوامع را تهدید نماید. لذا دولت‌ها می‌کوشند تا با برخورد و سرکوب تروریسم با اعمال و افعال گوناگون امنیت و صلح را در سطوح داخلی و بین ‏المللی پایدار نمایند.

ایران نیز به عنوان یکی از مهمترین بازیگران عرصه صلح و امنیت بین المللی به ویژه در منطقه غرب آسیا، همواره کوشیده است تا با تعاملات ملی و بین المللی محیطی را مهیا نماید که امنیت و صلح داخلی در بهترین نوع آن برای تمامی شهروندان تامین گردد که شاهد این مدعا امنیت بیش از 30 ساله ایران در قلب بحران های منطقه ای است.