فقدان قانون در صنعت «ماینینگ» باعث زیرزمینی شدن آن می‌شود

زمان مطالعه: 3 دقیقه

استخراج رمز ارز قانونی است

تهران-ایرنا- نبود قوانین و دستگاه متولی در حوزه ماینینگ (استخراج ارز دیجیتال) باعث شده افرادی که مشغول به این کار هستند، خارج از دید نهادهای نظارتی کارشان را پیش ببرند. محمدجعفر نعناکار، مدیرکل حقوقی سازمان فناوری اطلاعات ایران معتقد است عمل ماینینگ مجاز است و اگر با همراهی نهادهای نظارتی پیش نرود، موجب بروز آسیب‌های جدی خواهد شد.ماینر (پردازنده استخراج ارز دیجیتال) و ماینینگ (عمل استخراج ارز دیجیتال یا بیت‌کوین) دو مقوله‌ای هستند که اکنون به یکی از صنعت‌های نوظهور اما قدرتمند تبدیل‌شده‌اند. در ایران نیز به‌موازات دیگر کشورها، این صنعت در حال پیشرفت است اما متولی مشخصی برای آن وجود ندارد و به همین واسطه نظارت درستی نیز روی آن‌ها انجام نمی‌شود.

مدیرکل حقوقی سازمان فناوری اطلاعات ایران روز چهارشنبه در گفت‌وگوی اختصاصی با ایرنا در پاسخ به این‌که می‌توان از قانون تجارت الکترونیک برای اداره این صنعت استفاده کرد یا نه؟ گفت: بله. بر اساس ماده ۲ قانون تجارت الکترونیکی در کشور، ماینینگ یک کار IT محور است و بر همان اساس هم می‌توان با استناد به قانون تجارت الکترونیک آن را اداره و برایش خط مشی مشخص کرد.البته کار به این سادگی نیست. از آن‌جاکه ماینینگ ابعاد مختلفی دارد باید به تفکیک و با شناخت کافی درباره آن تصمیم‌گیری کرد؛ باید بدانیم در عمل ماینینگ، مباحثی مانند ماینرها، رمز ارز (CryptoCurrency) ، تبادل مالی، استفاده از منابع داخلی مانند برق مطرح است که هر کدام باید به تفکیک از یکدیگر مورد بررسی قرار بگیرند. اما عمل ماینینگ قابلیت بررسی با قانون تجارت الکترونیکی را دارد و قانون برای آن وجود دارد.سوال حقوقی مهم دیگری که در خصوص ماینینگ به‌وجود می‌آید این است که کدام نهاد یا سازمان باید برای این کار پروانه فعالیت صادر کند؟

نعناکار اعتقاد دارد این عمل مجاز است و ماینینگ، مجوز خاصی نمی‌خواهد. اما توضیح دیگری نیز می‌دهد: اگر برای این کار نیاز به مجوز باشد به علت ماهیت قضیه، بهترین جا برای صدور مجوز سازمان فناوری اطلاعات ایران است.بُعد دیگری که اهمیت زیادی دارد و باید آن را در نظر گرفت، این است که اگر ارز دیجیتال بخواهد در داخل کشور خرج یا تبدیل شود، نیاز است بانک مرکزی مجوزهای لازم را صادر کند.

او درباره نظارت وزارتخانه‌های صنعت، معدن و تجارت (صمت) یا نیرو بر این موضوع گفت: فکر نمی‌کنم نیاز به مجوز از سوی این دو وزارت‌خانه باشد، اما از آنجاکه در استخراج ارز دیجیتال، بحث برق و انرژی مطرح است، باید برای آن پروتکل‌هایی در نظر گرفت. به‌طور مثال برای برق شرایط ویژه‌ای در نظر بگیرند یا از شاغلان در این صنعت، بخواهند که برق‌شان را خودشان تأمین کنند.او درباره افراد شاغل در صنعت ماینینگ افزود: بسیاری از صاحبان مزارع ماینینگ، معتقدند توانایی سرمایه‌گذاری دارند و حتی می‌توانند نیروگاه خصوصی ایجاد کنند، برخی حتی پیشنهاد داده‌اند که برق را به شبکه داخلی تزریق کنند و تعامل با این افراد می‌تواند بحث تأمین انرژی را حل کند.

آیا ماینینگ قانونی است؟

نعناکار خیلی ساده به این سوال پاسخ «بله» می‌دهد و در تشریح آن می‌گوید: بر اساس همان ماده ۲ قانون تجارت الکترونیکی، به نظر می‌رسد ماینینگ عمل قانونی است.او خاطرنشان کرد: در حوزه فعالیت‌های خصوصی، مادامی‌که قانون منع برای آن وجود نداشته باشد یا جرم‌انگاری صورت نگرفته باشد، مجاز است و فعالیت غیرقانونی به‌حساب نمی‌آید.حالا اگر با تمام این تفاسیر، حمایت‌های لازم از افراد شاغل در این صنعت صورت نگیرد چه اتفاقی رخ خواهد داد؟ احتمالاً با خطر و آسیب روبه‌رو خواهیم شد. نعناکار با اشاره به این مسئله می‌گوید: با توجه به فناوری‌هایی که هرروز در دنیا ظهور و بروز پیدا می‌کنند، اگر ما حمایت‌های لازم از فناوری‌ها را ارائه ندهیم امروز با ماینینگ مشکل پیدا خواهیم کرد و فردا با اینترنت اشیا، صنایع فضایی یا مخابرات فضایی.

خطر پیشروی زیرزمینی ماینینگ در صورت برخوردهای غیر اصولیمدیرکل حقوقی سازمان فناوری اطلاعات ایران اعتقاد دارد اگر این فناوری‌های شناسایی نشوند، به شکل زیرزمینی پیشروی می‌کنند که این بسیار خطرناک و آسیب‌زاست.نعناکار تصریح کرد: زمانی که سازمان‌های ذی‌ربط بدانند چند ماینر در کشور است، آن‌ها چه چیزی را ماین (استخراج) می‌کنند و از نظر جغرافیایی کجا مستقر هستند، می‌توانند نظارت‌های کافی و نیز حمایت‌های قانونی را در خصوص آن‌ها انجام بدهند.او در پایان گفت: اگر فناوری‌هایی از این دست، به رسمیت شناخته نشود و به دلایل واهی رد شوند، آن‌ها فعالیت‌شان را به شکل پنهانی و زیرزمینی انجام می‌دهند و این باعث می‌شود هیچ رصدی روی آن‌ها صورت نگیرد. مسئله‌ای که زمینه‌ساز آسیب‌های جدی قانونی و حقوقی خواهد شد، چون قانون‌گذار نمی‌تواند پروتکلی برای کار تعیین کند؛ اگر هم پروتکلی تعیین شود، افراد فعال در صنعت ماینینگ با آن همراهی نخواهند کرد.

هویت دیجیتال

زمان مطالعه: 2 دقیقه

احراز هویت اشخاص یکی از مهم‌ترین مسائلی است که از دیرباز تاکنون موردتوجه خدمات دهندگان اعم از دولتی و غیردولتی بوده است و همواره روش‌های مختلفی برای این امر ایجاد و به‌روزرسانی شده است، از شهادت شهود گرفته تا تائید هویت بیومتریکی همگی ابزارها و روش‌هایی برای شناخت و تائید هویت است.

در عصر کنونی که بسیاری از امور به‌صورت الکترونیکی انجام و سبک زندگی نیز دیجیتالی شده است، این امر از اهمیت ویژه‌ای برخوردار گردیده زیرا همان‌گونه که زندگی ساده اما پیچیده‌تر شده است احراز هویت نیز سخت و تأمل‌برانگیزتر گردیده است، پیش‌ازاین در خصوص ۷ کد حیاتی مطالبی عنوان شد اما آن چیز که می‌تواند به‌عنوان روشی متقن و کارا در نظر گرفته شود اتصال شخص به یکی از کدهای ۷ گانه است و شاید بتوان گفت بهترین این روش‌ها اتصال زیرساخت‌های حیاتی به این کدها بوده و مؤثرترین آن‌ می‌تواند به‌عنوان قابل‌اتکاترین خدمت باشد، استفاده از حساب‌های بانکی است.

برای افتتاح یک حساب بانکی شخص می‌بایست مدارکی نظیر نشانی (کد پستی)، سجل احوال ( کد ملی / شناسه ملی)، شماره تلفن (قبض / سند) و یک اثر از خود ( عکس یا اثر بیومتریک) ارائه و توسط بانک تائید اعتبار گردد، بانک‌ها موظف هستند مخصوصاً برای حساب‌های جاری تمامی مدارک را استعلام نموده و تائید اعتبار نمایند.

لذا درصورتی‌که بتوان از شماره‌حساب‌ها با استفاده از یک راه‌حل در دریافت خدمات دولتی و غیردولتی راه‌حلی را  برای احرازهویت خدمات گیرنده ارائه نمود بی‌شک می‌توان مدعی شد که تائید اعتبار شخص مخصوصاً درزمینهٔ هویت دیجیتال به انجام رسیده است.

از اینرو بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران اقدام به راه اندازی شناسه هویت الکترونیکی بانکی نموده است که از آن با نام شهاب یاد می شود.

برای اطلاع بیشتر در این خصوص می توانید به این لینک مراجعه نمایید

|