جواز پیمان چیست؟
جواز پیمان در واقع يک سند عادی[1] است که روش استفاده و تکثیر نرم افزار را مشخص ميکند. يک جواز پیمان معمولی، به کاربر یا کاربران نهایی اختیاراتی ميدهد، که به موجب آن ميتوانند نرمافزار را به نحوی که باعث نقض حق تکثیر[2] آن نشود، مورد استفاده قرار دهد.
در واقع جواز پیمان قراردادی است که طبق ماده 10 قانون مدنی[3] بین طرفین منعقد میگردد و از نظر قانون نافذ است و طرفین میبایست نسبت به آن تعهدات خویش را به بهترین نحو ممکن جاری و ساری نمایند.
قوانین حاکم بر جواز پیمان:
قوانینی را که میتوان، قوانین حاکم بر جواز پیمان در ایران نام برد عبارتند از:
1- قانون مدنی
2- قانون مسئولیت مدنی
3- قانون ثبت
4- قانون جرائم رایانه ای
5- قانون تجارت
6- قانون تجارت الکترونیکی
7- آیین نامه اجرای ماده 32 قانون تجارت الکترونیکی
8- تصویب نامه راجع به برنامه جامع توسعه تجارت الکترونیکی
9- و آیین نامه های دیگر
البته باید توجه داشت که این قوانین در سطح داخلی کاربرد داشته و برای برنامههایی با گستره پخش داخلی مورد استفاده قرار خواهد گرفت، لذا برای استفاده از قوانین بینالمللی بنا به استراتژی مورد استفاده از ناحیه تولید کننده نرم افزار، شاید بتوان قوانین مختلفی را در نظر گرفت، قوانینی همچون گنو[4]، کرتیو کامنز[5]، حقوق مربوط به کپی رایت[6] و حتی کپی لفت[7]، قانون آنسیترال[8] در تجارت الکترونیکی، ال جی پی ال[9] و نظایر آن که کم هم نمیباشند در مناطق مختلف مورد استفاده قرار میگیرد.
[1] – هر سند فاقد شرائط سند رسمی را سند عادی می گویند. (ماده 1289 قانون مدنی)
[2] – Copy Right
[3] – قراردادهای خصوصی نسبت به کسانی که آن را منعقد نموده اند، در صورتی که مخالف صریح قانون نباشد، نافذ است.
[4] – GNU
[5] – Creative Commons
[6] – Copy Right
[7] – Copy Left
[8] – UNCITRAL: United Nations Commission on International Trade Law
[9] – LGPL: Lesser General Public License
کنونی چگونه می توان از این تراوشات ذهنی به درستی مراقبت نمود؟ چگونه می توان حقوق به وجود آمده را حفاظت کرد؟ صیانت از این دستاوردها به چه صورت قابل تصور است؟ آیا می توان حق نشر را برای اینگونه خلاقیت ها در نظر گرفت؟ مالکیت مادی و معنوی این گونه آثار چگونه است؟ و ده ها سوال دیگر که می توان مطرح نمود و پاسخ داد.